Steig fram eftir að sex ára dóttir hennar varð fyrir rasisma
Greinin er viðtal við eina móður, Margrétu Veru, sem segir frá reynslu sex ára dóttur sinnar af kynþáttafordómum í skóla á Akranesi. Efnið byggist nánast alfarið á frásögn Margrétar og tilvitnunum í hana, án þess að skólinn, kennarar eða aðrir aðilar fái að tjá sig.
Sem viðtal við foreldri um persónulega reynslu er greinin sannfærandi og tilfinningaleg; blaðamaðurinn, Auður Ösp Guðmundsdóttir, gefur Margrétu rúm til að lýsa aðstæðum dóttur sinnar í eigin orðum, og ítarlegar tilvitnananir gefa lesandanum innsýn. Vandinn er hins vegar sá að greinin fjallar um alvarlegar ásakanir, þar á meðal um tiltekið skólasamfélag á Akranesi, og nefnir jafnvel þriðja barn í fóstri sem sagt er hafa orðið fyrir niðrandi ummælum. Engin viðbrögð koma frá grunnskólanum, kennurum eða öðrum foreldrum, og enginn sérfræðingur á sviði barnasálfræði eða mannréttinda er látinn meta stöðuna. Þetta er verulegur ágalli, sérstaklega þar sem málið snertir nafngreint samfélag og óbeint greinanlegt fósturbarn. Greinin myndi hækka verulega í gæðum ef blaðamaðurinn hefði leitað svara hjá skólanum eða sveitarfélaginu, eða að minnsta kosti tekið fram að reynt hafi verið að ná til þeirra. Einnig hefði mátt setja reynslu Margrétar í víðara samhengi, til dæmis með tölum um tilkynningar um einelti eða kynþáttafordóma í grunnskólum, eða með viðtali við sérfræðing. Greinin virkar sem persónuleg frásögn fremur en fréttaflutningur, en fyrirsögnin og framsetning gefa í skyn að um fréttalega umfjöllun sé að ræða.
