Fíllinn í stofunni

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur er skýrt auðkenndur sem fyrrverandi oddviti Lýðræðisflokksins; gagnsæið í þeim efnum er gott. Sem rökstuðningsrit á hún þó ýmsa veikleika í hugverklegri heiðarleika. Höfundur notar hugtök eins og „censorship industrial complex" og „NGO industrial complex" sem eru sótt beint úr bandarískri hægripópúlískri orðræðu, en kynnt án fyrirvara sem hlutlæg lýsing á ESB-kerfinu. Vísun í tiltekin stefnuskjöl, til dæmis European Democracy Shield og Digital Services Act, gefur greinarbotni ákveðna festu, en túlkunin er einsleit: engin tilraun er gerð til að greina milli yfirlýstra markmiða og raunverulegrar beitingar, eða nefna dæmi þar sem þessi verkfæri hafi í raun verið misnotuð í Evrópu. Fullyrðingin um að lögmæt gagnrýni geti verið „þöggð niður" er sett fram sem nánast staðreynd, án þess að eitt einasta dæmi sé nefnt. Þá er athyglisvert hvernig höfundur flaggar stefnumálum Lýðræðisflokksins, eins og afnámi verðtryggingar og þaki á vexti Seðlabankans, sem ósýndum lausnum, og notar greiningarformið til að kynna eigin flokk. Röksemdafærslan um auðlindafsal er skýrari og stendur betur á eigin fótum, en jafnvel þar vantar viðurkenningu á því að samningaviðræður fela í sér sérstakar undanþágur og aðlögun. Í heild er greinin fremur einhliða pólitísk málsvörn í búningi djúpstæðrar greiningar en vel vopnuð skoðanagrein.