Orðið á götunni: Hildur á völina og kvölina – ætlar hún að leiða flokkinn sem kjósendur höfnuðu til valda?

Greinin birtist undir merkinu „Orðið á götunni" sem er í eðli sínu slúðurdálkur eða pólitískt umtal byggt á ónefndum heimildum. Það er ritstjórnarlegt val að reka slíkan dálk, og lesendur eiga að vita að hér er um óstaðfest umtal að ræða, ekki hefðbundna fréttaflutning. Með það í huga má segja að dálkurinn geri sitt verk sem pólitískt áhorfsspjall: hann dregur saman kosningaúrslit, lýsir innri togstreitu í Sjálfstæðisflokknum og vegur kosti meirihlutamyndunar í Reykjavík. Kosningaúrslitin sjálf eru staðreyndir á almannasviði og þurfa ekki sérstaka heimild. Það sem veikir greinina er þrennt. Í fyrsta lagi er engin nafngreind heimild látin koma að máli; allt hvílir á „orðinu á götunni" og „pískri" ónafngreindra Framsóknarmanna. Þetta er viðtekið í slúðurdálki en takmarkar sannreynanleika verulega. Í öðru lagi blandast greining og skoðanir saman án aðgreiningar: fullyrðingin um að Einar Þorsteinsson sé „tækifærissinni sem hikar ekki við að hlaupa undan merkjum" er harðorð gildisdómur sem stendur án nokkurs rökstuðnings eða dæma. Sú framsetning gengur lengra en jafnvel slúðurdálkur réttlætir án þess að viðkomandi fái að svara. Í þriðja lagi er framsetningin gagnvart Framsókn einsleit og neikvæð; undantekningin frá Hafnarfirði er nefnd en notuð frekar sem skýringarbúnaður á persónubundin vinsældir heldur en raunverulegt mótvægi. Kjartan Magnússon er nafngreindur sem sá sem hafi beitt „miður huggulegum aðferðum" en ekki er gerð nein tilraun til að staðfesta eða útskýra þá fullyrðingu, sem er vandmeðfarin gagnvart nafngreindum einstaklingi. Heildarniðurstaðan er skrifleg pólitísk skoðun sem klæðist fréttabúningi, án þess að uppfylla lágmarkskröfur um heimildavinnubrögð.