Tveir strandaglópar í Flatey eftir tilfærslu Baldurs

Fréttinni er byggt nánast algjörlega á einu sjónarhorni: sjónarhorni bæjarstjóra Vesturbyggðar, Gerðar Bjarkar Sveinsdóttur. Hún er nefnd að nafni og titli, sem er gott, og viðtöl við hana eru notuð ítarlega. Hins vegar vantar alveg rödd hins megin borðsins: Vegagerðin er nefnd sem sú stofnun sem tók ákvörðunina, en engin tilraun virðist hafa verið gerð til að fá svör eða skýringar frá henni. Af hverju var ákvörðunin tekin í flýti? Hverjir voru rökin? Var ekki reynt að ná sambandi, eða neitaði Vegagerðin að tjá sig? Fréttamaður nefnir þetta ekki, sem er verulegur ágalli. Frétt sem fjallar um ákvörðun opinberrar stofnunar þar sem sú stofnun fær enga rödd er ójafnvæg í eðli sínu. Þá er sagan vel afmörkuð og skýr í frásögn; dæmið um starfsmenn Orkubúsins í Flatey er áþreifanlegt og gerir lesandanum grein fyrir raunverulegum áhrifum. Nöfn og staðir eru nefndir og málin staðreynanleg að mestu. En kjarnaágallinn stendur: þegar sagt er „ekkert samráð" og „enginn fyrirvari" án þess að hinn aðilinn fái tækifæri til að staðfesta eða andmæla, þá er lesandinn skilinn eftir með einhliða mynd af málinu.