Helsti styrkleiki greinarinnar er að hún vísar skýrt í Le Monde sem uppsprettu og leitast við að sýna fleiri en eina hlið málsins, þar sem bæði stuðningsmenn og gagnrýnendur fá rödd. Jafnframt er nefnt að tiltekin aðildarríki eins og Frakkland og Spánn hafi lýst efasemdum á meðan Þýskaland, Danmörk og Holland vilji halda áfram. Þetta gefur lesandanum nokkuð fjölbreytt sjónarhorn.

Hins vegar er verulegur veikleiki hversu mikið rými er gefið samanburði við ICE-aðgerðir í Bandaríkjunum. Þessi hluti greinarinnar er nánast jafnlangur og fjallað er um ESB-reglurnar sjálfar, en tengsl þar á milli eru hvorki vel rökstudd né studd heimild; enginn nefndur gagnrýnandi er tilvitnuð beint, heldur er talað um „gagnrýnendur" í óljósum skilningi. Þetta skapar freistingu til þess að lesandinn líti á ESB-reglurnar í gegnum linsu bandarískra deilumála, sem er nokkuð villandi innstunga. Auk þess vantar nöfn mannréttindasamtaka sem gagnrýna reglurnar og ekki er leitað eftir viðbrögðum frá ESB-stofnunum eða fulltrúum á Íslandi um hugsanleg áhrif á EES-ríkin, þótt þess sé getið í upphafi að DV viti ekki hvort reglurnar verði teknar upp. Heimildakeðjan er þannig fremur þunn: Le Monde er eina nafngreinda uppsprettan og greinin er í raun endursögn á þeirri umfjöllun ásamt eigin viðbótum sem skortir heimildir.

Greinin er í raun viðtal við einn aðila, Tom Wisdom, og leyfir engum öðrum að tjá sig að ráði. Þegar fjallað er um fríverslunarsamning sem hefur áhrif á bæði evrópska og ástralska framleiðendur hefði verið eðlilegt að leita til einhvers sérfræðings eða fulltrúa evrópskra vínframleiðenda til að fá sjónarmið hins aðilans. Talan um 3,2 milljarða króna í sparnað er eignuð áströlskum stjórnvöldum en ekki er tiltekið hvaða stofnun eða skýrsla stendur á bak við hana, sem dregur úr sannreynanleika hennar. Greinin hefur auk þess nokkuð auglýsingakenndan blæ, sérstaklega í lokahlutunum þar sem fjallað er ítarlega um sögu og einkenni Plantagent Wines án þess að gagnrýnar raddir fái að heyrast. Fréttaverðmæti samningsins sjálfs er óumdeilt en meðhöndlun efnisins minnir meira á kynningargrein en dýpri fréttaflutning.

Alvarlegasti gallinn er alger skortur á jafnvægi. Greinin birtir sjónarmið Guðrúnar Hafsteinsdóttur nánast orðrétt, þar á meðal heila færslu hennar á samfélagsmiðlum, en hvorki er leitað eftir viðbrögðum Solaris né lögmanns samtakanna, Helgu Völu Helgadóttur. Þetta er sérstakt þar sem málsaðili á báðum hliðum er nafngreindur og auðveldlega aðgengilegur. Fyrirsögnin vísar til tilvitnunar í Guðrúnu eingöngu, sem styrkir þá slagsíðu. Efnislega er greinin endursögn á opinberri færslu, ekki sjálfstæð fréttaflutningur; ekkert samhengi er sett fram um bakgrunn deilunnar, efni þáttar Spursmála eða hvað Solaris hefur áður sagt um ummælin. Fréttamennska sem birtir einn málsaðila næstum óbreyttan og sleppir hinum er ekki viðunandi jafnvægi í dómsmálafrétt.

Dálkurinn setur fram mjög alvarlega ásökun, að fyrrverandi þingmaður Samfylkingarinnar hafi lekið innherjaupplýsingum, en færir engin haldbær rök fyrir þeirri fullyrðingu. Fyrirsögnin kallar Þórð Snæ „skrifstofumann" en hann er fyrrverandi þingmaður og áberandi stjórnmálamaður, sem er villandi orðanotkun. Fullyrðingin um að Fjármálaeftirlitið og Kauphöllin eigi „eitthvað við það að athuga" er sett fram án þess að nokkur heimild styðji hana. Þetta er ekki fréttaflutningur heldur skoðanadálkur og ber að meta sem slíkan, en jafnvel sem skoðanadálkur er rökstuðningurinn veikburða á lykilstöðum. Ásakanir um innherjasvik eru ekki til léttúðar og krefjast traustari gagna en hér er að finna. Fullyrðingin um að arðsemi íslenskra banka sé „ekkert sérstaklega mikil miðað við evrópska banka" er sett fram án tilvísunar í gögn. Jákvætt er að vísað er í grein Benedikts Gíslasonar bankastjóra og að tölulegar áætlanir um áhrif á markaðsvirði Íslandsbanka eru settar fram, en heildartoninn er svo einhliða að lesandinn fær ekki tækifæri til að mynda eigin skoðun.

Fyrirsögnin gefur til kynna að stjórnvöld hafi aflýst tónleikunum, en lestur greinarinnar leiðir í ljós að þetta er ekki staðfest sem raunveruleiki, heldur áskorun Hjörleifs um að stjórnvöld geri einmitt það. Þessi misleiðandi fyrirsögn er alvarlegur rammasetningargalli sem getur villst lesendum. Heimildir eru aðeins tvær: aðsend grein Hjörleifs í Morgunblaðinu og ummæli þjóðgarðsvarðar úr fréttum RÚV, sem þýðir að hér er ekki um frumfréttamennsku að ræða heldur endurpakkað efni úr öðrum miðlum. Sjónarmið Þingvallanefndar, forsætisráðherra eða viðburðarhaldarans eru ekki sótt sérstaklega. Jafnvægi skortir verulega þar sem gagnrýnin fær langmest rýmis á meðan varnarrökin fá aðeins stuttan málslið frá þjóðgarðsverði. Einnig er athyglisvert að ekki er rætt við lögfræðinga eða aðra sérfræðinga um hvort tónleikahaldið standist lögin um friðun Þingvalla, þrátt fyrir að kjarninn í gagnrýninni snúist einmitt um lagalega stöðu málsins.

Stærsti gallinn er algjört ójafnvægi í heimildanotkun. Greinin er í raun eins konar vettvangur fyrir einn hagsmunaaðila, framkvæmdastjóra Félags íslenskra bifreiðaeigenda, án þess að andstæð sjónarmið fái nokkurt rými. Ekkert svar kemur frá ráðuneyti fjármála, umhverfisráðuneyti eða öðrum sem gætu útskýrt hvers vegna kolefnisgjaldið var hækkað og hvort til standi að bregðast við. Þetta er verulegt fréttafræðilegt veikleiki, því málið snýst um skattstefnu þar sem fleiri en einn aðili eiga hagsmuna að gæta. Fullyrðingin um að sænska ríkisstjórnin hafi lagt til aðgerðir „eftir að Bandaríkin og Ísrael hófu stríð gegn Íran" er einnig óvenjuleg orðalag sem krefðist betri heimilda eða nánari samhengis. Tölulegar staðhæfingar um kolefnisgjaldið og verðbreytingar eru sæmilega sannreynanlegar, en 100% hækkun kolefnisgjalds er ekki sett í samhengi við heildarskattheimtu á eldsneyti, sem gerir lesandanum erfitt að meta raunveruleg áhrif.

Meginveikleiki greinarinnar er algjör skortur á jafnvægi. Friðrik Sophusson fær óheft rými til að setja fram sína túlkun á sögulegum atburðum, þar á meðal harða gagnrýni á Ólaf Ragnar Grímsson sem fjármálaráðherra, án þess að nokkrum öðrum aðila sé gefið tækifæri til að svara eða setja fram aðra sýn. Fullyrðingar eins og að afkomuspár Ólafs Ragnars hafi verið „kolvitlausar" og að starfsfólk ráðuneytisins hafi varað Friðrik við upplýsingum fyrri ráðherra standa algjörlega óstaðfestar. Þetta er í raun einhliða frásögn eins pólitísks aðila, sett fram nánast sem hlutlaus sögulýsing.

Blaðamaðurinn, Trausti Hafliðason, setur enga af fullyrðingum Friðriks í samhengi, leitar ekki til fræðimanna eða annarra stjórnmálamanna sem gætu metið málin öðruvísi, og gerir engan greinarmun á staðreyndum og skoðunum viðmælandans. Jafnvel þegar Friðrik gagnrýnir verkalýðshreyfinguna og segir hana hafa „gleymt" þjóðarsáttarsamningunum fær enginn fulltrúi verkalýðshreyfingarinnar að svara. Greinin virkar þannig frekar sem pólitísk endurminning en fréttamennska, og hefði haft verulega meira gildi ef einhvers konar gagnrýnin sjónarhorn hefði verið sett fram til mótvægis.

Þrátt fyrir að greinin sé greinilega skoðanagrein, sem ber nafn höfundar, Helgu Daggar Sverrisdóttur, vantar verulega á þann staðreyndagrunn sem hún hvílir á. Fullyrt er að tveir einstaklingar hafi ráðið yfir Íslandsmeistaratitli kvenna í frisbígolfi í tíu ár, en engin gögn eru nefnd, engar keppnisniðurstöður tilvitnað og ekkert bent á sannanlegar heimildir sem lesendur geta yfirfarið. Jafnframt er ekki reynt að leita eftir sjónarmiðum hinna aðilanna, hvorki frá viðkomandi keppendum né frá Íslenska frisbígolfsambandinu eða Íþróttasambandi Íslands, þótt formaður sambandsins sé nefndur á nafn. Staðhæfingin um Ólympíunefndina er ónákvæm; stefna Alþjóðaólympíunefndarinnar hefur verið mun flóknari en sú einföldun sem höfundur setur fram. Sem skoðanagrein má meta hana á forsendum röksemdafærslu og heiðarleika, en rökfærslan byggist á ósönnuðum fullyrðingum sem lesandinn hefur enga leið til að sannreyna. Orðanotkun eins og „ofbeldi á konum" og „karlmaður sem segist kona" sýnir skýra afstöðu sem er ásættanleg í skoðanagrein en dregur frekar úr trúverðugleika þegar staðreyndargrunnurinn er jafn veikur.

Einstefnuleg heimildaöflun er veikasti hlekkurinn í þessari frétt. Málið snýr að dómsmáli milli tveggja aðila, en einungis er stuðst við Facebook-færslu Guðrúnar Hafsteinsdóttur. Samtökin Solaris, sem stefndu málinu, fá ekkert svigrúm til að koma sinni hlið á framfæri, og Helga Vala Helgadóttir, lögmaður samtakanna, er ekki rædd við. Þetta er grundvallarágalli í fréttamennsku þar sem lesandinn fær aðeins túlkun eins aðilans á stefnunni. Ummælin sem tilgreind eru í fréttinni eru sannanlega heimildarhæf þar sem þau stafa úr þætti á mbl.is sjálfu, en framsetngin gefur Guðrúnu síðasta orðið með tilvitnun um „þjóðarhagsmuni" án þess að nokkuð jafnvægi komi frá hinni hliðinni. Fréttavefurinn hefði átt að leita eftir viðbrögðum Solaris og lögmanns þeirra, eða a.m.k. geta þess að leitað hafi verið eftir svörum.

Stærsta vandamálið er að þetta er ekki fréttamennska heldur hreint og klárt „áframsal" á skoðunum eins manns úr hlaðvarpsþætti, án nokkurrar tilraunar til að sannreyna fullyrðingar hans eða leita eftir andsvörum. Jón G. Hauksson setur fram ýmsar staðhæfingar, til dæmis um reynsluleysi forsætisráðherra og um hagvaxtartölur, en blaðamaður gerir ekkert til að kanna réttmæti þeirra hjá óháðum aðilum. Forsætisráðherra fær ekki tækifæri til að svara gagnrýninni, sem er grundvallarregla í fréttamennsku þegar nafngreindur aðili ræðst á nafngreindan embættismann. Þá er ljóst að greinin þjónar einnig sem auglýsing fyrir áskrift að Brotkast.is, sem dregur enn frekar úr trúverðugleika hennar sem sjálfstæðrar fréttaumfjöllunar. Framsetningin er einhliða og hallast greinilega að gagnrýni á núverandi ríkisstjórn án þess að gefa lesandanum efnisleg mótrök.