Evrópuþingið samþykkir hertari reglur í útlendingamálum – Sérstakar stöðvar fyrir þá sem eru sendir til baka

Helsti styrkleiki greinarinnar er að hún vísar skýrt í Le Monde sem uppsprettu og leitast við að sýna fleiri en eina hlið málsins, þar sem bæði stuðningsmenn og gagnrýnendur fá rödd. Jafnframt er nefnt að tiltekin aðildarríki eins og Frakkland og Spánn hafi lýst efasemdum á meðan Þýskaland, Danmörk og Holland vilji halda áfram. Þetta gefur lesandanum nokkuð fjölbreytt sjónarhorn. Hins vegar er verulegur veikleiki hversu mikið rými er gefið samanburði við ICE-aðgerðir í Bandaríkjunum. Þessi hluti greinarinnar er nánast jafnlangur og fjallað er um ESB-reglurnar sjálfar, en tengsl þar á milli eru hvorki vel rökstudd né studd heimild; enginn nefndur gagnrýnandi er tilvitnuð beint, heldur er talað um „gagnrýnendur" í óljósum skilningi. Þetta skapar freistingu til þess að lesandinn líti á ESB-reglurnar í gegnum linsu bandarískra deilumála, sem er nokkuð villandi innstunga. Auk þess vantar nöfn mannréttindasamtaka sem gagnrýna reglurnar og ekki er leitað eftir viðbrögðum frá ESB-stofnunum eða fulltrúum á Íslandi um hugsanleg áhrif á EES-ríkin, þótt þess sé getið í upphafi að DV viti ekki hvort reglurnar verði teknar upp. Heimildakeðjan er þannig fremur þunn: Le Monde er eina nafngreinda uppsprettan og greinin er í raun endursögn á þeirri umfjöllun ásamt eigin viðbótum sem skortir heimildir.