Stjórnum okkur sjálf og höfum á­hrif í Evrópu

Greinin er birt undir merkjum skoðana, og það er réttilega valið: hér er verið að færa rök fyrir afstöðu, ekki að flytja fréttir. Kostur greinarinnar er að höfundur byrjar á sterkustu röksemd andstæðinga sinna og reynir að greina hana í sundur í stað þess að gera hana að skopmynd. Skilgreiningin á framsali löggjafarvalds og dómsvalds er skýr, samanburðurinn á EFTA-dómstólnum og Evrópudómstólnum er gagnlegur og upptalningin á málaflokkum sem aðildarríki halda sjálf er sannreynanleg í grundvallarsáttmálum sambandsins, jafnvel þótt höfundur vísi ekki í þá beint.

Veikleikarnir eru tveir og þeir eru raunverulegir. Fullyrðingin um „sirka eina reglugerð á dag“ í 32 ár og að Ísland hafi „ekki hafnað einni einustu“ er burðarás í rökfærslunni, en lesandi getur ekki sannreynt hana innan greinarinnar; tölur um innleiðingu EES-gerða liggja fyrir hjá utanríkisráðuneytinu og EFTA og hefðu kostað eina setningu. Þyngra vegur að sjávarútvegurinn, sá málaflokkur sem allur ágreiningurinn á Íslandi snýst um, er nefndur innan sviga og síðan afgreiddur með orðinu „vissulega“. Þar hleypur höfundur yfir mótbáruna í stað þess að svara henni, og það er einmitt þar sem lesandi vildi heyra röksemdir stjórnmálafræðingsins.

Sama gildir um þá staðhæfingu að framsal löggjafarvalds myndi „losa þingið við tilgangslausa vinnu“; það er normatíft gildismat um gagnsemi þinglegrar meðferðar sem sett er fram sem sjálfsagður hlutur. Tilvísunin til „þjóðarmorðsins í Palestínu“ er dæmi til hliðar en gengur út frá samhljóða skilningi lesandans á umdeildu hugtaki.

Niðurstaða: heiðarleg og vel uppbyggð röksemdafærsla sem stendur undir sér að mestu, en dregur niður að tölurnar eru ósannreynanlegar og að erfiðasta spurningin er beygð fram hjá.