Þjóðin á að njóta vafans

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er gagnsær um stöðu sína sem þingmaður Miðflokksins; það er til fyrirmyndar. Rökin eru skipulega sett fram og höfundur fer ekki á flótta undan afstöðu sinni. Hins vegar skortir talsvert á rökstuðning þegar fullyrðingar eru settar fram sem næstum staðreyndir: til dæmis er sagt „almennt viðurkennt" að ESB-aðild leiði til aukins atvinnuleysis, án þess að vísað sé í neina greiningu eða heimild sem styður það. Samanburður við „efnuðustu aðildarríkin" er án tölulegs stuðnings; lesandinn fær enga leið til að meta hvort fullyrðingin standist. Sama gildir um tilvísun í Liechtenstein-undanþáguna, þar sem ekki er útskýrt nánar hvernig hún virkar eða hvort fordæmið eigi endilega við um Ísland. Þetta er skoðanagrein og heimildakröfur eru minni en í fréttaflutningi, en hugmyndafræðileg heiðarleiki styrkist þegar höfundur leggur fram sannreynanlegan grunn undir lykilfullyrðingar sínar. Það gerir Snorri Másson ekki nema í takmörkuðum mæli. Sem pólitísk ritsmíð er greinin skýr og vel rituð, en sem röksemdafærsla er hún oftar haldlaus en efni standa til.