Áður en við greinum barn þurfum við að skilja allt barnið
Skoðanagrein fjölskylduráðgjafa sem hvetur til varkárni við að greina börn af erlendum uppruna áður en tungumál, skólarof og áföll hafa verið skoðuð. Röksemdafærslan er skýr og heiðarleg um eigin forsendur, en hvílir nær eingöngu á starfsreynslu höfundar án tilvísana í rannsóknir eða gögn.
Greinin er birt sem skoðanaefni og höfundur nafngreindur með starfsheiti, sem er rétt: lesandinn veit hvaðan sjónarhornið kemur og hvaða hagsmuni og þekkingu það byggir á.
Sterkasta hlið textans er hugtakagreiningin. Höfundur skilur skýrt á milli þess að eiga erfitt með íslensku og þess að eiga erfitt með að hugsa, og tekur beint á fyrirsjáanlegustu andmælunum: hún tekur fram að greiningar séu gagnlegar, að börn af erlendum uppruna geti sannarlega verið með ADHD eða einhverfu og að þetta sé ekki gagnrýni á taugaþroskagreiningar. Það er sú tegund heiðarleika sem oft vantar í svona pistla.
Evidensgrunnurinn er á móti þunnur. Allt hvílir á „mín reynsla hefur kennt mér“, og fjöldi rannsókna liggur fyrir um tungumálaskekkju í þroskamati barna sem hefði styrkt röksemdirnar verulega. Ekkert dæmi er nefnt, engar tölur um hversu mörg börn hér séu í þessari stöðu, og engin vísbending um hvort íslensk greiningarferli taki þegar tillit til tungumálabakgrunns. Tillögurnar eru líka almennar: túlkar, snemmtækur stuðningur, samtal milli kerfa. Hvað kostar það og hver á að forgangsraða? Þeirri spurningu er ósvarað.
