/frimg/1/58/36/1583604.jpg)
Guðrún krefur Ingu um svör við „blekkingarleik“ valkyrjanna
Frétt af óundirbúnum fyrirspurnum á Alþingi þar sem Guðrún Hafsteinsdóttir sækir að Ingu Sæland vegna afsagnar Guðmundar Inga Kristinssonar. Bæði andmæli og ásökun eru hafðar eftir í beinni tilvitnun, en sjálf gögnin sem allt málið hverfist um eru hvorki lýst né rakin til upprunans.
Kjarni málsins, „skilaboð fyrrverandi aðstoðarmanns“, er nefndur en aldrei skýrður. Lesandinn fær ekki að vita hvar þessi skilaboð birtust, hver sagði frá þeim, hvenær eða hvað í þeim stendur; aðeins að þau séu „skjalfest“ samkvæmt Guðrúnu. Þar liggur veikasti hlekkurinn: fullyrðing um að valkyrjurnar hafi rekið þingmanninn og að hann hafi ekki fengið að skrifa uppsagnarbréfið sjálfur er ekki sannreynanleg innan fréttarinnar sjálfrar, þótt hún kunni að styðjast við gögn sem fréttin gengur út frá að lesandinn þekki.
Jafnvægið innan þingsalarins er hins vegar í lagi. Inga fær rúm til að andmæla með eigin orðum og útskýra sína hlið um forystu í ráðuneytinu. Það sem vantar er þriðja röddin: hvorki Guðmundur Ingi sjálfur né aðstoðarmaðurinn, sem skilaboðin eru eignuð, fá að segja orð.
Framsetningin hallar örlítið í átt að sókninni. Fyrirsögnin tekur upp orðalag Guðrúnar, innan gæsalappa þó, og ásökunin er endurtekin í millitexta. Traustverð en þunn þingfrétt.
