Reykja­vík töluð niður svo hægt sé að selja eignir hennar

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreind sem frambjóðandi Samfylkingarinnar í 6. sæti, sem er til fyrirmyndar hvað gagnsæi varðar. Þegar metið er á forsendum skoðanagreinar er röksemdafærslan skýr og uppbygging greinarinnar skiljanleg: hún heldur fram að rekstur borgarinnar sé traustur, telur upp eignir sem hægri flokkarnir vilji selja og dregur ályktanir af því. Vísa má til stefnuskrár Sjálfstæðisflokksins sem sannreynanlegs grunns að nokkrum fullyrðingum. Það sagði hefur greinin nokkra veikleika sem rökræðuverk. Fullyrðingin um að Reykjavík sé „eina sveitarfélagið á höfuðborgarsvæðinu" sem geti greitt skuldir án eignasölu eða yfirdráttar er afar sérstök og nákvæm staðhæfing sem stendur án tilvísunar í ársreikninga eða fjárhagsáætlanir; lesandinn getur ekki sannreynt hana innan greinarinnar sjálfrar. Sömu sögu er að segja um fullyrðingar um bílastæðaverð og malbikunarmarkaðinn. Það er eðlilegt í skoðanagrein að túlka staðreyndir einhliða, en þegar afar sérstakar fjárhagslegar staðhæfingar eru settar fram sem sjálfgefnar án heimildarfóts veikist rökstuðningurinn. Auk þess er greinin heldur einföld í þeirri framsetningu sinni að flokka alla „hægri flokkana" saman sem eitt blokk; Viðreisn, Miðflokkur og Framsókn eru settir í sama herferðarsandal og Sjálfstæðisflokkurinn án þess að gera greinarmun á mismunandi afstöðu þeirra til einkavæðingar. Þetta er leyfilegt í kosningaskrifum en dregur úr sannfæringarkrafti röksemdafærslunnar. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt verk, en eins og rökstuðningur í eigin rétti skorti tilvísanir í staðreyndir sem höfundur hreykir sér af.