Gögnin á borðið

Greinin er birt sem skoðun og skal metin sem slík. Sem málflutningur er hún vel skipulögð: höfundur afmarkar skýrt hvað hann biður um, hvað hann biður ekki um og hvers vegna. Tilvísun í lögbundið hlutverk BOFS, Gæða- og eftirlitsstofnunar, upplýsingalög og stjórnsýslulög gefur lesandanum sannreynanlegan grunn. Tilvitnun í Jón K. Jacobsen úr viðtali við fréttastofu Sýnar sem birt var á Vísi er rétt heimildafærð og gefur textanum tilfinningalegan kjarna sem tengist raunverulegu máli. Það sem veikir greinina sem skoðanaskrif er endurtekning. Sömu spurningarnar eru settar fram aftur og aftur í lítillega breyttu orðalagi, sem dregur úr slagorku textans frekar en að bæta við efnislegri dýpt. Fullyrðingar um „mynstur" kerfislegra bresta eru ekki studdar tölum eða dæmum umfram Stuðlamálið; höfundur segist ætla að leggja fram gögn en hefur þau ekki enn. Það er ekki gallinn sjálfur, enda segir höfundur það berum orðum, en lesandinn situr eftir með loforð frekar en sönnunargögn. Jafnframt er vert að benda á að annar höfundanna, Jón K. Jacobsen, er aðstandandi í Stuðlamálinu; greinin nefnir það heiðarlega, en sú persónulega hagsmunatenging kallar á enn meiri nákvæmni þegar fullyrðingar um kerfisbrest eru settar fram sem staðreyndir frekar en tilgátur. Sem opinber áskorun til stjórnvalda er greinin skýr og heiðarleg um tilgang sinn, en sem rökstuðningur skorti hana efnisleg gögn til að styðja víðtæku fullyrðingarnar.