Hversu rík erum við í raun?

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á þeim forsendum. Röksemdafærslan er skipulögð og skýr: höfundur leiðir þrjú meginrök, hvert á fætur öðru, um hvers vegna landsframleiðsla á mann gefi ofskýra mynd af auði Íslands. Heimildaskráin í lok greinarinnar er óvenjulega ítarleg fyrir skoðanagrein og nefnir Alþjóðagjaldeyrissjóðinn, OECD, Eurostat, Eurofound, Hagstofu Íslands og McKinsey-skýrslu frá 2012. Það gefur lesandanum raunverulega möguleika á að sannreyna helstu fullyrðingar, sem er styrkur. Tvennt dregur þó úr gæðunum. Í fyrsta lagi er lykilályktunin um að framleiðni í „breiðari hluta hagkerfisins" sé talsvert lægri, sett fram með fyrirvara („bendir margt til þess"), en án þess að tilteknar tölur eða sundurliðun séu sýndar. Höfundur viðurkennir að þetta sé ekki opinber OECD-röðun, sem er heiðarlegt, en rökstuðningurinn hefði styrkst með einhverri áþreifanlegri vísun í gögnin. Í öðru lagi beinir lokaorðin athyglinni að „mismunandi formum alþjóðasamvinnu" sem þyrfti að meta áður en valkostum er hafnað; þetta er skýr vísbending í átt að ESB-umræðunni, en hún er svo óbein að hún virkar frekar sem pólitísk ábending í skjóli hlutlausrar greiningar en sem opin röksemdarfærsla. Þar hefði gagnsæi styrkst ef höfundur nefndi ESB-aðild beint. Að öllu samanlögðu er þetta vel rökstudd skoðanagrein sem fer varlega með heimildir og missir aðeins marks í rökstuðningi á einum stað og í falnum pólitískum undirtón í lokin.