Netheimar loga eftir kappræðurnar: „Þetta er of gott til að vera satt“

Efniviðurinn er sóttur beint úr samfélagsmiðlum og endurbirtur nánast óhreyfður. Það er ekki brot í sjálfu sér að vinna með opinberar færslur nafngreindra einstaklinga; heimildirnar eru að minnsta kosti rekjanlegar. Vandinn er að miðillinn hafði enga skyldu til að flytja þetta efni óbreytt, og því þurfti eitthvað að koma til viðbótar: samhengi, staðfesting, mótsvör. Ekkert af því er hér. Umfjöllunin um kappræðurnar sjálfar, það sem raunverulega var sagt í þættinum, er vísað á vef RÚV.

Alvarlegast er hvernig persónulegum ásökunum er hleypt gegnum ritstjórn án nokkurs viðnáms. Halldór Benjamín er kallaður „slumlord“ og „sjö milljóna á mánuði mannsins“, Sólveig Anna er kölluð „pútínisti“ með „öfgasjónarmið“. Tölur um 4,6 milljarða hagnað leigufélags eru bornar fram í ummælum án tilvísunar í ársreikning eða tilkynningu; lesandinn getur ekki sannreynt þær innan fréttarinnar. Hvorugur þeirra sem ásakanirnar beinast að fær orðið. Þegar miðill velur að setja slík orð undir sitt eigið nafn og fyrirsögn ber hann ábyrgð á þeim, óháð því hver skrifaði þau upphaflega.

Vinnubrögðin bera líka merki hraða fram yfir aðgát: augljósar innsláttarvillur í tilvitnunum eru látnar standa án athugasemdar, ensk gæsalöpp blandast saman við íslenska, og hvergi er tilgreint hvaðan færslurnar koma eða hvenær þær voru skrifaðar. Val á ummælum hallar auk þess sýnilega: hrósið til forsætisráðherra og háðsglósurnar um fulltrúa atvinnulífsins fá mest rúm, og enginn af þeim sem gagnrýndir eru fær að svara.

Niðurstaðan: hér er lesandanum boðið upp á samfélagsmiðlastraum í fréttabúningi. Fyrirsögnin er valin úr gamansömum ummælum en meginhluti textans eru ómótmæltar ásakanir á nafngreinda einstaklinga. Þetta gæti skilið lesanda eftir með skekkta mynd af því sem fram fór í þættinum.