Þróun orð­ræðu um dauðann í ís­lenskri menningu

Greinin er merkt sem skoðanagrein og höfundur er greindur sem formaður hagsmunasamtaka, sem er til fyrirmyndar hvað gagnsæi varðar. Þó ber að nefna að meginþráðurinn, sem birtist sem hlutlaus sögulegt yfirlit, leiðir lesandann óhjákvæmilega að einni ákveðinni niðurstöðu: að dánaraðstoð sé eðlileg framþróun viðhorfa til dauðans. Þessi innri röksemdafærsla er ágætlega byggð upp en einsleit; engar mótröksemdir eru teknar til umfjöllunar, hvort sem þær koma frá trúarsamfélögum, læknasamtökum eða siðfræðingum. Philippe Ariès er eini fræðimaðurinn sem nefndur er, og þá aðeins lauslega, án tilvitnunar í tiltekið verk. Söguleg yfirlit um fornt samfélag og kristna hefð eru kynnt án nokkurra heimilda. Fyrir pistilsform er þetta viðunandi, en rökin hefðu orðið sannfærandi ef höfundur hefði brugðist við augljósustu gagnrökum eða stutt fullyrðingar sínar betur, til dæmis með gögnum um íslenskt viðhorf til dánaraðstoðar eða tilvísun í raunverulegar rannsóknir. Greinin er vel skrifuð og skýr en virkar frekar sem kynningarefni en sem rökrætt skoðanaskrif.