„Ef ég fer til Úkraínu kem ég ekki til baka“

Veigamesti gallinn er algjört jafnvægisskort: greinin er í raun einræða Ihors Stakh þar sem Útlendingastofnun, sem ber þungar ásakanir í sögunni, fær ekkert tækifæri til að skýra sjónarmið sín eða rökstyðja kröfur sínar. Fréttamiðill sem ber ábyrgð hefði hringt í stofnunina og spurt hvort krafan um pappírsfrumrit væri almenn regla, hvort undanþágur væru mögulegar fyrir fólk með alþjóðlega vernd, og hvort stofnunin hefði athugasemdir við framlagða gögn. Án þess svars verður lesandinn einungis þátttakandi í málflutningi einnar hliðar. Framsetningin styrkir þetta enn frekar. Fyrirsögnin er tilfinningaleg tilvitnun sem setur tóninn áður en lesandinn nær að meta aðstæðurnar, og greinin víxlar iðulega á milli ríkisborgararéttarmálsins og persónulegra afreka Ihors í sundi, sem gefur sögunni persónulegan blæ en grúfir yfir lögfræðilega flækjustigið. Til dæmis er hvorki gerður greinarmunur á þeim lögum og reglum sem gilda um apostille-kröfur né útskýrt hvort Útlendingastofnun hafi lagaskyldu til að taka við rafrænum gögnum. Einnig hefði verið auðvelt að leita til lögfræðings eða Rauða krossins til að fá óháða sýn á réttarstöðu flóttamanna sem þurfa að leggja fram gögn frá heimalandi sem þeir geta ekki farið til. Heimildir greinarinnar eru í raun einn maður og bréf frá Útlendingastofnun sem lesandinn sér ekki sjálfur; fréttin verður þar með nánast hagsmunagrein í fréttabúningi.