Hilmar Þór skrifar: Evrópusambandið, Grikkland og raundæmi

Greinin er birt sem lesendagrein á Eyjunni, sem er þá ritstjórnarleg ákvörðun miðilsins. Sem skoðanagrein ber að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika fremur en jafnvægis heimilda. Á þeim forsendum stendur greinin tiltölulega vel. Hilmar Þór vísar ítrekað í gögn Alþjóðagjaldeyrissjóðsins og tengir myndir (Mynd 1, 2, 3) til stuðnings tölum sínum, þótt lesandinn sjái ekki myndirnar beint í textanum. Hann gefur einnig upp tilvísun í grein á Vísi um ríkisfjármálareglur ESB, sem eykur sannreynanlega vídd rökstuðningsins. Sterkasta hliðin er hvernig hann notar eigin reynslu af lánveitingum Alþjóðabankans til Lettlands til að véfengja fullyrðingu Þorsteins um fullveldismissi; það veitir raunverulegt gildi sem fáir geta boðið upp á, þótt persónuleg reynsla sé ekki jafngild formlegri heimild. Það sem dregur úr slagkrafti greinarinnar er að höfundur gerir ekki fyllilega skýrt hvaða tölur hann notar; hann talar um „opinberar skuldir" en skilgreinir ekki hvort átt sé við heildarskuldir hins opinbera eða skuldir ríkissjóðs eingöngu, sem skiptir máli þar sem fullyrðing Þorsteins vísar sérstaklega til ríkissjóðs. Einnig má benda á að niðurstaðan, þar sem höfundur „grunar" að sveigjanleg peningastefna hafi skipt sköpum, er varfærnislega orðuð en stoðar ekki formlega í gögnum. Það er þó fremur lítið aðfinnsluvert í skoðanagrein; höfundurinn heldur vel saman röksemdakeðju sinni og bregst við sérhverri fullyrðingu Þorsteins með nokkuð skýrum gagnrökum. Heildarinntrykk er vel rökstuddur andsvörun sem gefur lesandanum raunverulega gagnlega vídd.