Hversu mikið ofbeldi er ásættanlegt verð?
Skoðanapistill á Nútímanum sem heldur því fram að hælis- og flóttamannastefna Evrópu hafi valdið mælanlegum skaða, ekki síst í formi kynferðis- og ofbeldisbrota. Greinin vísar til einnar skýrslu en styður aðrar meginfullyrðingar sínar hvorki með tölum né tilvísunum, þrátt fyrir að segja beinlínis að tölurnar tali sínu máli.
Birt sem ritstjórnarefni, sem er í sjálfu sér ritstjórnarleg ákvörðun, og því metin sem skoðun: rökfærslan, ekki heimildajafnvægið, er mælikvarðinn.
„Þessar tölur tala sínu máli“ stendur í greininni. Svo koma engar tölur. Fullyrt er um afleitan fjárhag, sýnileg áhrif á mennta- og heilbrigðiskerfi og stóraukna glæpatíðni án þess að ein einasta mæling, stofnun eða skýrsla sé nefnd. Höfundur segir skaðann blasa við „á nær öllum mælanlegum kvörðum“ og sleppir svo við að mæla nokkuð. Þeir sem efast eru afgreiddir sem hellisbúar með eyrnahlífar, sem er þægileg leið til að þurfa ekki að svara mótrökum.
Eina staðfesta tilvísunin er skýrsla rannsóknar undir formennsku Ruperts Lowe. Þar er talan 250.000 rétt merkt sem áætlun, en lesandanum er ekki sagt hvers eðlis sú rannsókn er eða hvernig áætlunin er unnin, og það skiptir máli þegar talan ber svo mikið af þunga greinarinnar.
Rökfærslan endar í yfirlýstri gagnásökun: fyrst andstæðingar kalli mig rasista megi ég kalla þá nauðgunarsinna. Höfundur viðurkennir hreinskilnislega hvað hann er að gera. Það bjargar samt ekki rökunum, það staðfestir aðeins að þau eru horfin.
