Ríkisendurskoðandi sakar forsætisnefnd um lögbrot og meiðyrði

Greinin byggir á skjallegu efni, bréfi ríkisendurskoðanda til þingmanna, sem fréttastofa segist hafa undir höndum. Það er skýr og staðfest heimild. Beinar tilvitnanir úr bréfinu eru umfangsmiklar og gefa lesandanum tækifæri til að meta orð Guðmundar Björgvins sjálfs. Ábending um að forsætisnefnd hafi samþykkt verklagsreglur í desember og fengið greinargerð í apríl gefur málinu tímalínu sem styrkir samhengið. Stærsti veikleiki fréttarinnar er hins vegar algjört skort á viðbrögðum frá þeim sem sakaðir eru: forsætisnefnd, forseta Alþingis og skrifstofustjóra. Þegar einstaklingur ber fram ásakanir um lögbrot og meiðyrði á hendur nafngreindum aðilum og stofnunum er grundvallaratriði að gefa þeim kost á svörum. Greinin greinir ekki frá því hvort leitað hafi verið eftir viðbrögðum þeirra. Sjónarmið starfsfólksins, sem kvartaði upphaflega, fær einnig enga rödd. Þar sem ásakanir ríkisendurskoðanda eru einkar alvarlegar, meðal annars um „margföld brot" á stjórnsýslulögum, verður þessi einhliða framsetning verulegur galli sem gæti leitt lesendur til að tileinka sér einn sjónarhól í flóknu máli.