Verka­konu­skattur leikskóla­kerfisins

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er nafngreindur sem formaður Eflingar, sem er heiðarlegt og gefur lesandanum skýrt sjónarhorn. Sem skoðanagrein er hún metin á gæðum rökstuðnings og heiðarleika í málflutningi, ekki jafnvægi heimilda. Styrkur greinarinnar liggur í tilvísun í nafngreinda opinbera skýrslu Vörðu og tilteknar tölur þaðan, sem lesendur geta sannreynt sjálfir. Þrjár heimildir eru gefnar upp í lok greinarinnar: skoðanagrein Samfylkingarkvenna, skýrsla aðgerðahóps forsætisráðuneytisins og skýrsla Vörðu. Þetta er betra en margar skoðanagreinar standa sig. Tölulegu fullyrðingarnar um aðstæður starfsfólks eru rekjanlegar til skýrslu Vörðu og styrkja rökstuðninginn. Hins vegar er rökstuðningurinn á köflum ójafn. Gagnrýni á „Brúum bilið" skýrsluna er harðorð en byggir nær eingöngu á mati höfundar; engar tilteknar tölur eða dæmi úr skýrslunni eru nefnd til stuðnings fullyrðingum á borð við „óraunhæfar tillögur" eða „óljósar forsendur". Þar er rökstuðningurinn veikari en í fyrri hlutanum. Fullyrðingin um að 70% launafólks hafi það gott stendur án tilvísunar í gögn, sem er veikleiki í grein sem annars byggir vel á skýrslu Vörðu. Áberandi er hversu mikinn hluta greinarinnar persónuleg gremja höfundar vegna útilokunar Eflingar úr starfshópnum tekur. Sú frásögn er athyglisverð og lögmæt sem hagsmunabarátta, en hún veikir rökstuðninginn sem heild vegna þess að lesandinn getur velt fyrir sér hvort gagnrýnin á skýrsluna sé fagleg eða knúin af sárindi. Samanborðið myndi sterkari grein hafa aðskilið hið efnislega frá hinu persónulega með skýrari hætti. Myndlíkingarnar, til dæmis um handrukk og sykursýki, eru áhrifaríkar en stundum ýktar og draga úr trúverðugleika málflutningsins. Þrátt fyrir þessa veikleika er þetta skoðanagrein sem byggir á raunverulegum gögnum og setur fram skilmerkilega afstöðu, sem er þokkalegt af greinargerðinni.