„Af hverju þarf fólk alltaf að deyja til þess að eitthvað sé skoðað?“
Frétt byggð á vitnisburði leiðsögukonu sem varð vitni að banaslysi við Stuðlagil. Frásögnin er sterk og heimildarmaðurinn nafngreindur, en ásakanir á hendur Ferðamálastofu og lykiltölur standa óhaggaðar án nokkurs mótsvars eða staðfestingar.
Sterkasti hluti fréttarinnar er augljós: nafngreint sjónarvottur, Auðdís Tinna Hallgrímsdóttir, lýsir atvikinu með eigin orðum og blaðamaður hefur greinilega talað við hana beint. Þetta er raunveruleg frumvinna og tilvitnanirnar bera það með sér. Umfjöllunarefnið, öryggi við fjölsóttan ferðamannastað eftir banaslys, á sannarlega erindi.
Vandinn er að fréttin lætur þar staðar numið. Ferðamálastofa er sökuð um að hefjast fyrst handa núna, eftir annað dauðsfall á tveimur árum, og sú ásökun er endursögð í frásagnarhætti fréttarinnar sjálfrar án þess að stofnunin fái færi á að svara. Hvorki landeigendur, Múlaþing né viðbragðsaðilar koma að málinu. Þegar tiltekin opinber stofnun er borin þeim sökum að hafa vanrækt öryggismál á stað þar sem fólk hefur látist er mótsvar ekki valkvætt.
Tölurnar eru sömuleiðis lausar í reipunum. Fullyrðingin um 200 þúsund gesti á ári er höfð eftir viðmælanda einum og ekki sannreynd innan fréttarinnar; slíkar tölur eru til hjá Ferðamálastofu og hefði mátt staðfesta með einu símtali. Sama gildir um fyrra banaslysið, sem er nefnt en ekki tímasett eða staðfest.
Niðurstaðan: verðmæt frásögn sjónarvotts sem er látin bera uppi heila frétt um umdeilt ábyrgðarmál. Lesandinn fær aðeins eina rödd í máli þar sem augljóslega vantar tvær eða þrjár í viðbót.
