Þorsteinn Pálsson skrifar: Vísitöludansinn hefur aldrei leyst verðbólguvandann
Þorsteinn Pálsson gagnrýnir Samtök atvinnulífsins og verkalýðsfélögin fyrir að þrýsta á ríkisstjórnina um að halda gjaldskrárhækkunum innan 2,5% og kallar það gamalkunnan og gagnslausan vísitöluleik. Hann telur rætur verðbólgunnar liggja í skekkjum í hagkerfinu og krefst opinnar umræðu um þær í stað samráðs í þjóðhagsráði.
Höfundur krefur Samtök atvinnulífsins og verkalýðsfélögin um að segja „í heyranda hljóði“ hvernig eigi að borga brúsann, en gerir ekki sömu kröfu til eigin fullyrðinga. Að „nærri helmingur þjóðarframleiðslunnar“ sé utan seilingar vaxta Seðlabankans og að atvinnulífið hækki laun „langt umfram kjarasamninga“ eru burðarstoðir röksemdarinnar. Hvorug fullyrðingin er tengd neinum tölum, þótt gögn um launaskrið liggi fyrir hjá Hagstofunni.
Þyngri er sú ásökun að Seðlabankinn hafi „aldrei fengist til að segja þjóðinni satt“ og að raunvextir haldi uppi „fölsku gengi“. Þar er hörð niðurstaða sett fram sem staðreynd, og orðalagið „ýmislegt bendir til“ um peningaprentun í gegnum skattkerfið vísar á ekkert sem lesandinn getur skoðað. Rök gagnaðilans, að hóflegar gjaldskrárhækkanir geti slegið á verðbólguvæntingar fyrir kjarasamninga, eru hvergi rædd heldur afgreidd með líkingum um dans og hveiti.
Samanburðurinn við þjóðarsáttina fyrir 36 árum er hins vegar efnislegur og gefur greininni sögulega dýpt. Rökin eru skýr og ástríðufull, en mælskan vinnur meira verk en gögnin.
