Skaðræði Samkeppniseftirlitsins

Sem skoðanagrein er þetta metið á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegrar heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Greinin byggir kjarna röksemdarinnar á samlíkingu við ESB-stefnu sem vísað er til í Financial Times, en sú samlíking er veik: aðstæður á smáum íslenskum markaði með þrjá stóra banka eru grundvallaröðruvísi en á hinu evrópska stórmarkaði þar sem „meistarafyrirtæki" eiga að keppa við bandarísk og kínversk risafyrirtæki. Greinin viðurkennir hvergi þennan mun, sem dregur úr sannfæringarkrafti röksemdarinnar. Fullyrðingin um „yfirgripsmikið þekkingarleysi" hjá Samkeppniseftirlitinu er sett fram án þess að höfundurinn leitist við að útskýra á hvaða forsendum eftirlitið komst að sinni niðurstöðu eða hvers vegna sú greining hafi verið röng á efnislegan hátt. Einnig er opnunarfullyrðingin um „stærðarhagkvæmni" sett fram sem óumdeilanleg staðreynd, en hún er í raun viðfangsefni sem þekkingarvaldið á sviði samkeppnisréttar deila um. Heildstætt er röksemdafærslan of einsleit og of háð einu alþjóðlegu dæmi til að standa sterk sem gagnrýni á sérstakar aðstæður á íslenskum fjármálamarkaði.