Samfylkingin og Sjálfstæðisflokkur berjast um forystuna

Hér er einföld könnunarfréttamennska og hún uppfyllir grunnkröfurnar nægilega vel: könnunaraðilinn er nefndur á nafn (Maskína), úrtaksstærðir eru gefnar upp, tímabil gagnaöflunar er tilgreint og tölur bornar saman bæði við fyrri kannanir og raunverulegar kosninganiðurstöður. Þetta er lágmarksviðmiðið í ábyrgri könnunarfréttamennsku og greinin nær þeirri hæð. Einn áberandi galli er innri mótsögn varðandi Miðflokkinn og Viðreisn í Hafnarfirði — greinin segir fyrst „Viðreisn tvöfaldar fylgi sitt" og síðan, í sömu málsgrein, „Viðreisn tapa nokkru fylgi," sem er hreinlega sjálfi sér í mótsögn og bendir til slælegrar ritstjórnar frekar en meðvitaðrar rammsetningar. Aðferðafræðilegur fyrirvarinn um að Vinstri græn hafi verið skráð sem sérstakur valkostur í könnuninni í Hafnarfirði áður en samstarfið Vinstrið Hafnarfjörður var tilkynnt er lögmætt gagnsæisatriði og greinin á þakkir skildar fyrir að vekja athygli á því. Það sem skortir er skekkjumörk — í ljósi þess að munurinn á tveimur stærstu flokkunum í Reykjavík er einungis 0,5 prósentustig, eiga lesendur rétt á að vita hvort sá munur sé tölfræðilega marktækur. Án þess er samkeppnisramminn í fyrirsögninni tæknilega séð á veikum grunni.