Full­veldi eða ESB: Hver greiðir heimilis­reikninginn?

Greinin er skoðanagrein og ber að meta á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Á þeim mælikvarða stendur hún nokkuð vel. Höfundur setur fram skýra meginröksemd, að ESB-umræðan sé í raun umræða um innlent traust, og reynir að gefa báðum hliðum rödd: hann lýsir bæði ótta landsbyggðarfólks við valdaframsal og vonleysi yngri kynslóðar gagnvart húsnæðismarkaði. Hann viðurkennir jafnframt að ESB-aðild leysi ekki endilega innlend vandamál. Þetta gefur greinni ákveðið innra jafnvægi sem skoðanagrein. Helstu veikleikar eru þó nokkrir. Í fyrsta lagi leggur höfundur fram ýmsar staðhæfingar sem styðjast ekki við neinar tilteknar heimildir: „vextir eru meðal þeirra hæstu í Evrópu" og „matvælaverð er gífurlegt miðað við laun" eru fullyrðingar sem myndu styrkjast verulega ef vísað væri í samanburðargögn, til dæmis frá Eurostat eða OECD. Í öðru lagi er andstöðusjónarmiðinu, þ.e. þeirra sem telja aðildarkönnun óþarfa, lýst nokkuð einhliða sem tilfinningadrifinni afstöðu; ekki er reynt að útlista efnisleg rök gegn aðild, svo sem sjávarútvegsstefnu ESB eða áhrif sameiginlegrar landbúnaðarstefnu, nema yfirborðslega. Þriðja atriðið snýr að orðræðunni sjálfri: höfundur segist vilja lyfta umræðunni úr skotgröfum en notar sjálfur hlaðin orð eins og „glapræði" um andstöðu við könnun samningsins, sem grefur undan þeim hógværðartóni sem greinin að öðru leyti stefnir að. Rökfærslan er þó skipulögð, vel rituð og sýnir vitund um margbreytileika málsins, þótt dýpri heimildanotkun hefði styrkt hana til muna.