Skipu­lagt niður­brot á réttindum launa­fólks hafi náð til Ís­lands

Aðalveikleiki greinarinnar er einhæfni heimilda: Halla Gunnarsdóttir er eina röddin og fullyrðingar hennar um „skipulagt niðurbrot á réttindum launafólks" fá að standa nánast óáskorðar. Hún segir „gögn sýni" að réttindaniðurbrot hafi aukið ójöfnuð, en blaðamaðurinn tilgreinir hvorki hvaða gögn um er að ræða né hvaðan þau koma; lesandinn getur ekki sannreynt fullyrðinguna. Skerðingar á atvinnuleysistryggingum eru nefndar sem dæmi um réttindaniðurbrot á Íslandi, en hvorki er ráðherra né fulltrúi atvinnurekenda spurður um sjónarmið sín, né er nein tilraun gerð til að setja ásökunina í samhengi, til dæmis með tilvísun í lagafrumvarp eða ráðstöfun ríkisstjórnarinnar. Fyrirsögnin, sem tekur fullyrðingu Höllu beint upp sem meginskilaboð, leggur ákveðna túlkun ofan á lesandann áður en efnið er skoðað. Fréttatenging um líkleg kjarasamningsrof í haust er áhugaverð en útskýrð í einni setningu án nokkurs rökstuðnings. Greinin virkar fremur sem pallur fyrir skilaboð verkalýðsformanns en sem sjálfstæð blaðamennska.