Hátt vaxta­stig hugnast ekki bönkum til lengdar

Sem skoðanagrein þarf ekki að krefjast jafnvægis milli sjónarmiða, en gæði röksemdarinnar skipta máli. Höfundur lýsir vel hvernig verðbólga og háir vextir hafa mismunandi áhrif til skamms og langs tíma á rekstur banka, og röksemdafærslan um verðtryggingarójöfnuð og eignagæði er skilmerkileg. Hins vegar er greinin nánast alveg án staðfestanlegra gagna: engar tölur um vaxtamun bankanna, ekkert um raunverulegan hagnað þeirra, engar tilvísanir í fjárhagsskýrslur eða samanburðargögn frá öðrum löndum. Eina áþreifanlega tilvísunin er í ummæli fjármálaráðherra og fjölda hluthafa Íslandsbanka, sem er gagnlegt en einangrað atriði. Fullyrðingin um að háir vextir séu bönkum óhagstæðir til lengdar er trúleg en studd eingöngu röklegri útlistun, ekki tölum. Þá er framing-ið afar einstefnulegt: allir þeir sem telja bankaskatt réttmætan eru afgreiddir sem fórnarlömb „útbreidds misskilnings" og „ákveðinna fjölmiðla" án þess að efnisleg rök þeirra séu tekin á. Þetta veikir skoðanagreinina sem rökræðuframlag vegna þess að lesandinn fær aldrei að meta hina hliðina. Greinin er vel skrifuð og rökleg í uppbyggingu en skortur á gögnum og heimildatilvísunum dregur verulega úr sannfæringarkrafti hennar.