Það sem kyn­slóðir byggðu – og okkar á­byrgð að varð­veita

Greinin er birt sem skoðun og á að meta á þeim forsendum. Höfundur lýsir sér sem rekstrarverkfræðingi og skrifar af persónulegri sannfæringu; slík framsetning er lögmæt í skoðanagreinum. Sterkasti rökstuðningurinn í textanum er tilvísunin í skýrslu ríkislögreglustjóra um skipulagða brotastarfsemi og mansal, sem er nafngreind og sannreynanleg heimild. Það er jákvætt og lyftur greininni upp úr hreinum skoðanatexta. Á hinn bóginn er stór hluti röksemdafærslunnar almennur og ónákvæmur. Vísað er í „önnur Evrópuríki" sem hafi glímt við „misheppnaða samþættingu" án þess að nefna dæmi eða gögn. Fullyrðingin um að traust og velferð séu í hættu er kjarninn í greininni, en hún er ekki studd mælanlegum vísbendingum umfram eina skýrslu. Tilvísun í COVID er líkingamál frekar en rökfærsla. Höfundur leggur sig fram um að vera hófsamur og víðsýnn, sem er góð hugmyndafræðileg heiðarleiki, en greinin hefði haft meiri vöðva ef fleiri staðreyndir og dæmi hefðu undirbyggt meginþesisuna. Sem skoðanagrein er þetta sæmilega vel rökstudd og heiðarleg um eigin forsendur, en ekki sérlega djúp í heimildavinnu.