Urðu fyrir von­brigðum með húsnæðispakka tvö

Alvarlegasti veikleikinn er að greinin er nánast alfarið byggð á sjónarhorni eins hagsmunaðila, Samtaka iðnaðarins, án þess að ráðherrar eða fulltrúar ríkisstjórnar og borgar fái tækifæri til að svara gagnrýninni. Ragnar Þór Ingólfsson, Heiða Björg Hilmisdóttir og Daði Már Kristófersson eru nefnd í samhenginu en ekkert kemur fram frá þeim nema staðreyndir um undirritun samkomulags. Þegar fyrirsögnin sjálf tekur undir orðalag Samtaka iðnaðarins (vonbrigði) og engum viðmælanda frá stjórnvöldum er gefinn vettvangur til að rökstyðja stefnuna, verður framsetnin einhliða; lesandinn fær gagnrýnina en ekki rökin sem liggja að baki aðgerðinni. Á jákvæðari nótu er heimildin nafngreind og titluð, staðreyndir um fjölda íbúða, staðsetningar og hlutfall hagkvæms húsnæðis eru sannreynanlegar og tilvitnunum er vel haldið utan um. Tölulegar fullyrðingar, eins og áætluð hækkun um tvær og hálfa til þrjár milljónir á hverja hundrað fermetra íbúð, eru skýrt tilvitnaðar sem mat samtakanna en þó án þess að óháður sérfræðingur eða opinber gögn styðji matið. Greinin virkar þannig frekar sem endursögn á blaðamannafundi hagsmunasamtaka en sem sjálfstætt fréttaskil þar sem stjórnvöld fá jafnframt rödd.