Skatt­kerfið þurfi að vera eins í sniðum og í sam­keppnis­ríkjum

Greinin er í raun endursögn á opinberu skjali, stöðuskýrslu Atvinnustefnuráðsins, og sinnir því hlutverki ásættanlega: tilvitnun í skýrsluna er rík og lesandi fær nokkuð skýra mynd af afstöðu ráðsins. Nöfn ráðsmeðlima eru tilgreind og vísað er í opinbera aðgerðaáætlun ríkisstjórnarinnar. Að því leyti er heimildarvinna sannreynanleg. Hins vegar vantar greininni nánast allt gagnrýnið sjónarhorn. Enginn utanaðkomandi sérfræðingur, hagfræðingur eða fulltrúi atvinnulífs er beðinn um afstöðu til ábendinga ráðsins. Enginn ráðherra er spurður. Viðskiptablaðið vísar stuttlega í eigin fyrri umfjöllun um endurgreiðsluvandamál Rannís, sem styrkir frásögnina, en það eitt bætir ekki upp einhliða uppbyggingu greinarinnar. Framsetningin gefur til kynna að sjónarmið ráðsins séu sjálfsagðar staðreyndir frekar en tillögur sem má meta, ræða eða andmæla. Þá er einn málsgreinakafli endurtekinn nánast orðrétt, sem bendir til klippigalla sem hefðu átt að nást í ritstjórnarvinnu. Fyrir ritstjórnarefni er ráðsmeðlimunum aldrei veittur vettvangur til að útskýra eða verja sjónarmið sín út fyrir skýrslutexta, og engin spurning er lögð fyrir þá. Greinin er þannig frekar afritun en blaðamennska.