Slæm lykt setur svip sinn á Hafnarfjörð

Greinin sýnir sæmilega blaðamennsku að því leyti að hún hefur tvær nafngreindar heimildir sem standa á sitt hvorum enda málsins: Hörð Þorsteinsson frá Heilbrigðiseftirlitinu og Björk Úlfarsdóttur frá Colas. Þetta tryggir grunnhliðstæðu og gefur lesandanum aðgang að sjónarmiðum beggja. Einnig kemur skýrt fram að RÚV er uppruni fréttarinnar, sem er heiðarlegt gagnvart lesandanum þótt það þýði að um eftirrita er að ræða, ekki frumfréttamennsku. Fullyrðingin um að lyktin sé „ekki heilsuspillandi" kemur einungis frá fulltrúa fyrirtækisins og stendur án mótvægis; ekki er leitað til heilbrigðisyfirvalda eða óháðs sérfræðings til að staðfesta eða mótmæla henni, sem er veikleiki þar sem um lýðheilsumál er að ræða. Þá er tilvísun í „um fimm þúsund tonna bikfarm" ekki sett í samhengi; lesandinn fær ekki að vita hvort slíkt magn sé óvenjulegt eða hvort þetta sé stærðarflokki sem skýrir lyktarvandann. Heilt á litið er þetta stutt, skýr frétt sem uppfyllir grunnkröfur en er frekar grunn og byggð á annarrar handa fréttaflutningi.