Er ís­lenskan að verða gestur í eigin landi?

Greinin er birt sem skoðanagrein og má meta hana á forsendum röksemdafærslu og hugverkalegs heiðarleika. Persónulega söguþráðurinn um kaffistofuna í leikskólanum er áhrifaríkur upphafspunktur; hann gefur lesandanum áþreifanlegt dæmi og dregur athyglina að efninu. Þar endar hins vegar hið áþreifanlega. Greinin heldur áfram í mjög almennum og endurteknum hugleiðingum um mikilvægi sameiginlegs tungumáls án þess að bæta neinu efnislega nýju við eftir fyrstu málsgreinarnar. Þrjú atriði veikja röksemdafærsluna sérstaklega. Í fyrsta lagi vantar algerlega tilvísun í gögn eða rannsóknir um raunverulega stöðu íslenskunnar: engar tölur um hlutfall erlendra ríkisborgara, engin tilvísun í tungumálastefnu ríkisins, ekkert úr skýrslum Hagstofunnar eða Íslenskri málnefnd. Fullyrðingar eins og „sífellt fleiri samtöl verða óaðgengileg" eru órökstuddar og gætu verið bæði sannar og ýktar; lesandinn hefur enga leið til að meta umfangið. Í öðru lagi er lokaályktunin, að „við hættum að vera sama samfélag" þegar sameiginlegt tungumál er ekki lengur sjálfgefið, sett fram sem rökrétt afleiðing án þess að höfundur viðurkenni að fjöltunga samfélög víðs vegar um heim hafa búið við slíkt ástand í áratugi eða aldir, oft með virkri samfélagslegri samheldni. Þessi einhliða framsetning veikir rökin. Í þriðja lagi er greinin mjög endurtekningasöm í orðalagi og hugmyndum; kjarnasetningin um sameiginlegt tungumál birtist í ólíkum myndum aftur og aftur, sem gefur textanum tilfinningalegt djúp en ekki röklega framvindu. Sem skoðun er þetta heiðarleg persónuleg vangavelta, en röksemdafærslan er grunnsæ og hefði orðið sterkari með einhverri viðmiðun við veruleikann utan eigin reynslu.