Sigmundur Ernir skrifar: Miðflokkurinn er ekki stjórntækur

Greinin er birt sem skoðanastykkur fastapenna og ber að meta sem slíka. Höfundur setur fram skýra röksemd: Miðflokkurinn sé sjálfum sér um að kenna fyrir útilokun sína úr meirihlutasamstarfi, og rekur það til afstöðu flokksins í mannréttindamálum. Fullyrðingin um að flokkurinn nái „aðeins inni" í einu tilviki af sextán þéttbýlustu sveitarfélögunum er áþreifanlegasta staðhæfingin í greininni, og lesandinn gæti í grundvallaratriðum sannreynt hana. Hins vegar sleppir höfundur því að nefna hvort Miðflokkurinn hafi haft bolmagn til þátttöku í fleiri sveitarfélögum en einu, sem veikir forsenduna: ef flokkurinn bauð aðeins fram í nokkrum þéttbýlisstöðum er niðurstaðan ekki sömu merki og ef honum var vísað frá alls staðar. Tilvísun í ónefndan ræðumann á æskuliðssamkomu og ummæli um „múslima" er óstudd nánari heimild; lesandinn veit ekki hvenær þetta átti sér stað, hverjir voru viðstaddir eða hvar þetta er skjalfest. Þetta dregur úr sannfæringarkrafti, jafnvel í skoðanagrein. Samanburðir höfundar við kynþáttaaðskilnað og „hvíta mannsins tíma" eru sterkir og eru augljóslega ætlaðir til áhrifa; þeir eru réttmætir sem stílbrögð í pistli en lesandinn fær ekki tilvísun í tiltekin ummæli eða atburði sem tengja beint við Miðflokkinn. Heildarröksemdafærslan er einlæg og innbyrðis samkvæm, en hefði orðið trúverðugri ef höfundur hefði nefnt dæmi nákvæmara, t.d. tilvitnað í kosningaúrslit eða ummæli þingmanna með dagsetningum. Sem skoðanastykkur er þetta læsilegt og vel samansett, en skortur á tilvitnunum og nákvæmni dregur úr þunga röksemdarinnar.