„Ég held auðvitað í vonina“
Frétt byggð á einu viðtali við framkvæmdastjóra FÍB um endurkomu 24% virðisaukaskatts á eldsneyti. Skattbreytingin sjálf er opinber staðreynd, en allar túlkanir í fréttinni koma frá einum hagsmunaaðila. Hvorki stjórnvöld, Samkeppniseftirlitið né eldsneytissalar fá að svara.
Ein rödd heldur allri fréttinni uppi. Runólfur Ólafsson er nafngreindur, staða hans skýr og hann er lögmæt heimild um sitt eigið mat, en fréttin gerir enga tilraun til að afla svara frá þeim sem umfjöllunin snýr að. Fjármálaráðuneytið er hvergi spurt hvort til standi að endurnýja lækkunina; afstaða stjórnvalda birtist aðeins í endursögn viðmælandans á „viðtölum við ráðamenn í fjölmiðlum“. Það er heimildakeðja í öðru veldi og hefði mátt leysa með einu símtali.
Þyngri er þó ósvarað fullyrðing um álagningu. Þegar viðmælandi segir að „alveg mátti greina álagningaraukningu" hjá eldsneytissölum um áramótin er það aðfinnsla við nafngreinanlegan markað sem enginn fær að bera af sér. Sömuleiðis er fullyrðingin um sambærilegt meðalverð í apríl og ágúst ekki sannreynanleg innan fréttarinnar sjálfrar, þótt Gasvaktin sé nefnd í lokin án þess að tölur séu dregnar fram.
Framsetningin er hlutlaus í orðavali og fréttin er skýr og skiljanleg. En lesandi sem byggir eingöngu á henni fær mynd málsins frá einum enda hennar.
