Af hverju segi ég nei í lok ágúst?

Greinin er birt sem skoðanagrein og á því að metast á gæðum rökstuðnings og heiðarleika í umfjöllun, ekki á jafnvægi heimilda. Steingrímur er nafngreindur og sérstakur bakgrunnur hans er haldinn á lofti: hann var ráðherra yfir lykilmálaflokkum í fyrri viðræðum og segist eiga málsskjöl í fórum sínum. Þetta gefur fullyrðingum hans um stöðu viðræðna 2012 ákveðið vægi sem persónulegur vitnisburður, en vert er að benda á að engin tilvísun er í opinber skjöl eða aðgengilegar heimildir sem lesandi gæti sjálfur sannreynt. Höfundur nefnir „nokkuð heilleg afrit viðkomandi málsskjala" en birtir ekkert úr þeim, sem gerir rökin frekar traustmál en sannreynanleg. Fullyrðingar um stöðu Íslands á „flesta mælikvarða lífskjara, lífsgæða, jafnréttis" eru ósérgreindar; engin tilgreind mælitæki eða skýrslur. Slíkar staðhæfingar eru þó algengar í skoðanagreinum og mega teljast almennur vitneskjugrunnur. Rökstuðningurinn er skipulegur og má segja heiðarlegur: Steingrímur viðurkennir að málið sé ekki svart eða hvítt og reynir ekki að dylja eigin pólitíska stöðu. Orðalagið „fallið fyrir áróðri" um þá sem vilja viðræður er þó kantað og dregur úr þeirri heiðarleikayfirlýsingu. Á heildina litið er þetta vel skrifuð og vel afmörkuð skoðanagrein; röksemdafærslan er samfelld þótt heimildastoðin sé fremur persónuleg.