Evrufylking framliðinna

Greinin er birt sem ritstjórnardálkur, sem setur hana í flokk skoðanaskrifa. Að því gefnu er rétt að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugverkalegs heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Styrkur greinarinnar felst í tilvitnuninni í rit Sigurðar Nordal, „Íslenzk menning" frá 1942, sem er sannreynanleg og máli sínu vel valin. Hún gefur kjarnaröksemdinni bókmenntasögulegt vægi og les vel í samhengi dálksins. Kaldhæðnin er skemmtileg: hugmyndin um að finna evrumálflutning í „Auðfræði" Arnljóts Ólafssonar frá 1880 eða kenningum Schumpeters er greinilega sett fram sem ýkja til að undirstrika gagnrýnina á Þorstein. Hins vegar eru ákveðnir veikleikar. Í fyrsta lagi er aldrei vísað beint í þá skrif Þorsteins Pálssonar sem dálkurinn gagnrýnir; lesandinn fær ekki upplýsingar um hvar eða hvenær Þorsteinn birti pistilinn á DV, né hvað hann sagði nákvæmlega um Jóhannes Nordal og evruna. Þetta þýðir að lesandinn getur ekki sjálfur metið hvort gagnrýnin sé sanngjörn eða hvort Þorsteini sé ranglega gerð upp skoðun. Fyrir skoðanadálk er þetta ekki banvænt, en það veikir trúverðugleika röksemdarinnar. Í öðru lagi er framsetningin einsleit: evruaðild er útmáluð sem villuleið án þess að nokkur rök séu tekin til efnislegrar skoðunar. Dálkurinn forðast alla umræðu um kosti og galla evrunnar og snýst alfarið um reglubrot í umræðuaðferð, sem er lögmætt sjónarhorn en dregur úr dýpt efnislegrar rökræðu. Að lokum er óljóst hvort tilvísunin í „þriðja ættlið" Nordals fjölskyldu og viðbrögð ættingja Jóhannesar vísi í opinberar skriflegar heimildir eða byggist á einhverju sem Týr veit af sjálfum sér.