„And­rúms­loftið er þungt og það eru allir slegnir“

Styrkur greinarinnar felst í nafngreindri heimild, Rögnu Bjarnadóttur forstjóra Fangelsismálastofnunar, sem svara spurningum blaðamanns beint. Viðtalið er umfangsmikið og nær yfir viðbrögð, verklag, vistunarstaðinn og geðheilbrigðisþjónustu. Blaðamaðurinn spyr einnig gagnrýnna spurninga um eftirlit með þeim sem eru í sjálfsvígshættu, sem er til marks um virkan fréttamennsku. Hins vegar byggir greinin nánast alfarið á einni rödd, röddu stofnunarinnar sjálfrar. Ekkert er haft eftir óháðum aðilum: ekki umboðsmanni Alþingis (sem nefndur er í samhenginu), ekki lögmanni, ekki hagsmunasamtökum fanga eða sérfræðingi í geðheilbrigði fanga. Þetta er veikleiki þegar efnið varðar mögulegt kerfisbrest. Stofnunin fær rúmt svigrúm til að lýsa eigin viðbrögðum sem fullnægjandi án þess að sú lýsing sé prófuð. Nafngreining hins látna og tilvísun í glæpinn sem hann afplánaði dóm fyrir er siðfræðilega flókin; hér er þó ekki um opið álitamál að ræða þar sem nafnið var opinbert í dómi. Vísbendingar um sjálfsvíg eru meðhöndlaðar af nærgætni og greinin inniheldur viðeigandi upplýsingar um hjálparlínur. Framsetningin er hlutlæg; engin augljós pólitísk slagsíða er til staðar.