Björgum okkur frá þeim sem ætla að bjarga þjóðinni frá sjálfri sér

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur gerir grein fyrir stöðu sinni sem framkvæmdastjóri þingflokks Samfylkingarinnar. Gagnsæið er til fyrirmyndar að því leyti. Rökstuðningurinn sjálfur er blandin tuska: hluti fullyrðinganna er vel studdur, svo sem tilvísanir í greiningar Samkeppniseftirlitsins um verðmun á matvöru (55%) og álagningu á bensín (25% raunhækkun frá 2022), og tilvitnun í Ásgeir Jónsson seðlabankastjóra um stöðu fólks á fasteignamarkaði. Þetta eru sannreynanlegar heimildir sem styrkja greinina. Hins vegar eru ýmsar fullyrðingar settar fram sem „staðreyndir" án nánari tilvísana: að landsframleiðsla hafi „rúmlega tífaldast" vegna EES-aðildar, að „meira að segja íslensku bankarnir séu sammála" um ávinning af upptöku evru, og að ríkissjóður hafi verið rekinn í halla frá 2018. Þetta eru atriði sem lesandinn getur í grófum dráttum kannað, en höfundur gefur sér orsakasamhengi sem er umdeilt meðal hagfræðinga, einkum varðandi tengsl EES-aðildar við tífaldaða landsframleiðslu. Sú einföldun veikir rökstuðninginn. Söguleg röksemdafærslan um að andstæðingar alþjóðasamstarfs hafi „oftar en ekki rangt fyrir sér" er hugmyndafræðilega áhugaverð en einsleit: hún lítur alfarið fram hjá þeim tilvikum þar sem varúð reyndist réttlætanleg, til dæmis gagnrýni á uppbyggingu fjármálakerfisins fyrir hrun. Sem pólitísk málsvörn er greinin skilvirk, en sem rökstuðningur hefði hún styrkst verulega ef höfundur hefði viðurkennt að einhver rök andstæðinga eigi sér fót, jafnvel þótt hann teldi þau vega léttar.