Þórður Snær er sammála Bjarna, Guðrúnu og Sigmundi Davíð í fortíðinni: „Snýst eins og vindahanar eftir persónulegum pólitískum hentugleika“

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en er í eðli sínu nánast bein endurbirting á pólitískri grein Þórðar Snæs, aukið um tilvitnun í viðtal við Bjarna Benediktsson í Samstöðinni. Sjálft upplagið er athyglisvert: blaðamaður setur saman tilvitnanir úr eldri viðtölum og lagalegum heimildum til að sýna fram á sjónarmiðabreytingar stjórnmálamanna, sem er lögmæt blaðamennska. Vandinn er hins vegar sá að framsetningin er nær alveg einhliða. Þórður Snær fær gríðarlegt rými til að byggja upp röksemdafærslu sína, en enginn af þeim sem gagnrýndir eru, fyrir utan Bjarna í viðtali sem tekið var í öðru samhengi, fær beinan vettvang til andsvara. Sigmundur Davíð er til dæmis eingöngu tilvitnaður úr Facebook-færslu, og Guðrún Hafsteinsdóttir fær ekkert tækifæri til að útskýra afstöðubreytingu sína. Til hróss má nefna að blaðamaður bætir við mikilvægum fyrirvara þegar Bjarni er tilvitnaður frá 2009; bent er á að hann ræddi í raun um einhliða upptöku myntar, ekki endilega fulla ESB-aðild. Þetta sýnir meðvitund um samhengi. Engu að síður er greinin í heild frekar pólitísk skrifstofuframsetning en sjálfstæð greiningarfrétt, og lesandinn verður að gera sér grein fyrir að hún er í raun málsvörn fyrir tiltekna afstöðu í Evrópumálum.