Það sem skiptir raun­veru­lega máli

Sem skoðanagrein frambjóðanda ber að meta þennan texta á forsendum rökstuðnings og hugmyndafræðilegrar heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Á þeim mælikvarða er greinin frekar grunn. Höfundur fullyrðir til dæmis að „allt of fjölmennir bekkir" og „mánuðir eða ár á biðlista" séu vandamál, en vísar hvergi í tölur, rannsóknir eða dæmi sem styðja þessar staðhæfingar. Stefnumálin, eins og snemmtæk íhlutun og foreldrafræðsla, eru sett fram sem algild sannindi án þess að takast á við flækjustig þeirra: kostnaðarmat, mönnunarvanda eða samanburð við önnur lönd sem hafa reynt svipaða nálgun. Þetta gerir greinina meira að kosningaáróðri en gagnlegri umræðu. Rithátturinn er skýr og aðgengilegur, en endurtekningar á lykilorðum eins og „við viljum" og „við þurfum" veikja rökin frekar en styrkja þau. Til marks um veikleika má nefna að höfundur segist „sammála" ráðherra um allt helsta, en segir síðan „þetta dugir ekki" án þess að útskýra nákvæmlega hvaða viðbót Flokkur fólksins leggur til sem aðrir gera ekki nú þegar.