Hugsuðir fram­tíðarinnar sitja aftast í bekknum

Sem skoðanagrein er þetta metið á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika, ekki heimildajafnvægis. Höfundur, sem kynnir sig sem kennara, skrifar af persónulegri reynslu og innlifun, og greinin nær á köflum að lýsa vandanum af næmni; lýsingin á þremur drengjatyppum í stofunni er áhrifamikil sem myndlíking. Hins vegar er rökstuðningurinn einhæfur og í raun hringrás: kerfið er gallað, drengir eru bara að bregðast eðlilega við gallaðri umgjörð, og sönnunin fyrir því er að þeir hegða sér ekki eins og kerfið vill. Þetta er rökfræðilega veikt, því hvorki er viðurkennt að sumir hegðunarvandamálar geti stafað af öðru en kerfinu, né er reynt að svara þeim sem sjá gildi í skipulagi og atferlismótun. Fullyrðingin um að skólakerfið noti „mælitæki iðnbyltingarinnar" og sé hannað til að „framleiða hlýðna verksmiðjustarfsmenn" er algeng staðhæfing í kennslufræðilegri umræðu, en hún er sett fram sem augljós staðreynd án nokkurs rökstuðnings eða tilvísunar í rannsóknir. Sama á við um þá hugmynd að gervigreind muni gera alla línulega þekkingu úrelta; þetta er umdeilt meðal fræðimanna en engin tilraun er gerð til að taka á mótrökunum. Greinin er tilfinningalega áhrifamikil en hugverkleg einsleitni dregur úr sannfæringarkrafti hennar. Í skoðanagrein af þessari lengd mætti ætlast til einhverrar viðurkenningar á gagnrökum eða a.m.k. tilvísana í fræðilegan grunn.