Dauðsér eftir því að hafa ekki tilkynnt um brot Skeggja – „Ég hefði átt að koma þessum drengjum til hjálpar“

Kjarni málsins hvílir á einni nafnlausri heimild, fyrrverandi kennara sem vildi ekki nafngreina sig, og frásögnin er endursögð af Þorsteini J. Vilhjálmssyni sem bæði er fjölmiðlamaðurinn og upphaflega heimildamanninn. Þetta skapar þrönga heimildakeðju: lesandinn getur hvorki staðreynt frásögnina sjálfstætt né metið áreiðanleika viðkomandi vitnis. Greinin gerir grein fyrir samhenginu, þar á meðal fyrri þáttum Þorsteins á Rás 1, og nefnir samstarfsaðilann Sólveigu Ólafsdóttur, sem gefur bakgrunnsupplýsingum ákveðinn farveg. Engu að síður hefði fréttaritun um svona alvarlegar ásakanir kallað á meiri tilraun til að afla fleiri heimilda eða viðbragða, til dæmis frá stjórnvöldum eða öðrum sem þekktu til starfs Skeggja. Framsetningin er tilfinningaþrungin; lýsingin á óttaslegnum drengjaandlitum og iðrunarorðum kennarans er áhrifamikil en virkar án stuðnings frá öðrum aðilum nær eins og einkennandi málsvörn fremur en hefðbundin fréttamennska. Þó ber að nefna að nafnleynd heimildarmannsins er skiljanleg í ljósi eðlis málsins, og greinin leynir ekki takmörkunum sínum: sagt er berum orðum að kennarinn vildi ekki nafngreina sig og Þorsteinn fékk leyfi til að hafa frásögnina eftir nafnlaust. Greinin er ritstjórnarefni, ekki frétt, en þegar ásakanir eru jafn alvarlegar og hér er um ræðir skiptir gagnsæi og fjölbreyttari heimildaöflun enn meiru máli.