Reiknistuðull breytir ekki verðbólgu

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Röksemdaleiðslan er skýr og innbyrðis samkvæm: höfundur gerir greinarmun á núvirðingarkröfu sem reiknitæki og raunverulegri ávöxtunarstefnu sjóðanna, og útskýrir hvernig breyting á forsendum gæti skerðt réttindi. Tölulega matið um 35% til 40% skerðingu er stutt við „álagspróf" en ekki tilgreint hvaðan þau koma eða hver framkvæmdi þau, sem veikir sannreynanleikagildi þeirrar fullyrðingar. Einnig er andstæðingurinn í umræðunni ekki nefndur á nafn heldur einungis vísað í „bankastjóra eins viðskiptabankanna" sem skrifar „enn og aftur" um efnið. Þetta er nokkuð algengt í íslenskri umræðu en gerir lesandanum erfiðara fyrir að meta báðar hliðar. Líkingin um bóndann og hanann er vel valin og skýr en er vitaskuld einföldun sem hæpið er að jafni flóknu efnahagsumhverfi. Hagsmunaskýringin í lok greinarinnar, þar sem fram kemur að höfundur er framkvæmdastjóri lífeyrissjóðs, er mikilvæg og jákvætt er að hún sé til staðar, en lesandi ætti að hafa í huga að höfundur hefur augljósa hagsmuni af núverandi fyrirkomulagi. Á heildina litið er þetta vel skrifuð skoðanagrein með skýrum rökum, þótt stuðningur við lykilfullyrðingar hefði mátt vera traustari.