Ísland og vegferð ESB

Greinin er birt sem ritstjórnarskoðun, sem gerir kröfu um hugmyndafræðilegan heiðarleika fremur en heimildajafnvægi. Á þeim forsendum er hún ágætlega sett fram: hún vísar í nafngreinda aðila (Arnór Sighvatsson, Ólaf Þ. Harðarson, Mark Carney, Peter Hennessy) og tilgreinir jafnframt The Financial Times sem heimild. Tilvitnunin í Arnór um innstæðutryggingasjóð er bein og gagnleg til umræðu. Það sem veikir greinina sem skoðanapistil er hversu almennar sumar lykilfullyrðingar eru. Þegar sagt er að „margir hagfræðingar" telji evruna óstöðuga án sameiginlegrar fjármálastefnu er ekki vísað í neinn þeirra sérstaklega, þótt auðvelt hefði verið að nefna til dæmis Paul De Grauwe eða aðra þekkta greinendur. Fullyrðingin um að „flestir greinendur séu sammála" um aukna miðstýringu í anda franskra hefða er á sama hátt óstudd. Þetta er algengur veikleiki í skoðanagreinum: staðhæfingar sem leysa sig undan rökstuðningi með orðunum „margir" og „flestir". Tilvitnunin í Peter Hennessy er lipur en hefði öðlast meiri þyngd ef heimild hennar (bók, fyrirlestur, viðtal) hefði verið tilgreind. Röksemdafærslan er skýr og heiðarleg um niðurstöðu sína, en einsleit; þar er engin viðurkenning á þeim rökum aðildarsinna sem gætu haft einhverja þyngd, til dæmis um samstarf á sviði loftslagsmála eða sameiginlega utanríkisstefnu. Það dregur úr sannfæringarkrafti hennar sem skoðanapistils.