Almannaréttur er heilagur réttur
Formaður SAMÚT, samtaka útivistarfélaga, færir rök fyrir því að almannaréttur sé lögvarinn réttur sem hvorki gjaldtaka, lokanir né eignarréttur megi skerða án skýrrar lagastoðar. Hann vísar til náttúruverndarlaga og stjórnarskrár og kallar eftir raunverulegu samráði stjórnvalda við útivistarfélög.
Vísun í 17. og 18. grein náttúruverndarlaga nr. 60/2013 og 72. grein stjórnarskrárinnar er sterkasta stoð þessarar skoðanagreinar. Lesandinn getur flett upp lagatextanum og staðfest að höfundur fer rétt með grundvöllinn sem hann byggir á. Höfundur gerir einnig skýra grein fyrir hagsmunum sínum sem formaður SAMÚT, og það telst honum til tekna.
Veikleikinn liggur í því hve rökin svífa yfir jörðinni. Hvergi er nefnt eitt einasta svæði þar sem gjaldtaka eða lokun hefur að mati höfundar gengið of langt, og „sú þróun sem nú á sér stað“ fær aldrei áþreifanlega mynd. Án dæma er erfitt að meta hvort hættan sé raunveruleg eða aðeins möguleg.
Höfundur viðurkennir þó eignarrétt og nauðsyn náttúruverndar af meiri sanngirni en algengt er í slíkum greinum. Sjónarmið landeigenda, sem bera kostnað af átroðningi og viðhaldi, fá samt litla efnislega umfjöllun, og orðalag á borð við „þröngir sérhagsmunir“ dregur úr annars yfirveguðum tóni. Greinin er heiðarleg og vel grunduð í lögum en hefði orðið mun sterkari með dæmum úr raunveruleikanum.
