Hver reiknar raunverulegan kostnað hagræðingar?
Höfundur heldur því fram að hagræðing hjá opinberum stofnunum sé of oft mæld í sparnaði vegna uppsagna, en að kostnaður vegna glataðrar þekkingar, skerts trausts og dýrari aðkeyptrar þjónustu gleymist. Hann leggur til að byrjað sé á verkefnunum, samráð sé raunverulegt og árangur metinn eftir á. Í lokin er vísað til hópuppsagna hjá Sjúkratryggingum Íslands árið 2020.
Ein setning undir lokin breytir lestri allrar greinarinnar. Hópuppsagnir Sjúkratrygginga Íslands árið 2020 eru nefndar í framhjáhlaupi, án skýringar á því hvað gerðist, hvað sparaðist eða hvað tapaðist. Ef þar liggur raunverulegt tilefni skrifanna hefði sú saga átt að bera röksemdafærsluna; nú stendur hún eftir sem óútskýrð vísbending.
Rökin sjálf eru skýr og vel byggð. Höfundur viðurkennir strax að fara þurfi vel með opinbert fé og hafnar því ekki að breytingar geti verið nauðsynlegar. Greinarmunurinn á launakostnaði stofnunar og heildarkostnaði ríkissjóðs er hvassasti punkturinn og á fullt erindi í umræðuna.
Veikleikinn er að allt er sett fram í skilyrðishætti: þekking „getur“ horfið, kostnaður „getur“ hækkað. Þegar hann fullyrðir að sparnaður í rekstri geti leitt til „margfalt meiri kostnaðar“ annars staðar fylgja hvorki dæmi né tölur. Andstæðingurinn, stjórnandi sem ákveður fyrst fjölda uppsagna, er auk þess dreginn upp í almennum dráttum án þess að lesandinn fái að vita hver hann er.
