„Enginn of góður til þess að borga fyrir jörðina“
Viðtal við Heimi Sigurpál Árnason, 19 ára sauðfjárbónda í Sveinungsvík, sem stefnir á að taka við búi föður síns. Hann telur snemmbúin kynslóðaskipti forsendu þess að ungir bændur haldist í sveitinni og nefnir einnig styrkjakerfið.
Sterkasta augnablik greinarinnar kemur frá viðmælandanum sjálfum: „Það er enginn of góður til þess að borga fyrir jörðina.“ Sú setning dregur saman flókið mál, hvernig ungt fólk getur keypt sig inn í rekstur án þess að fá allt gefins, og fyrirsögnin nýtir hana vel. Viðtal við einn ungan bónda þarf ekki mótrödd; hann talar um eigið líf og eigin framtíð.
Spurningar blaðamanns eru þó misjafnar. Spurningin um að ungir bændur „endi sem gjaldkerar í Arion-banka“ leggur viðmælandanum orð í munn, og þar kemur myndmálið sem rammar inn alla fréttina frá spyrjanda fremur en viðmælanda. Inngangurinn setur þá mynd fram sem skoðun Heimis.
Mesta glataða tækifærið er styrkjakerfið. Heimir nefnir það sjálfur en enginn fylgir því eftir: hvað þyrfti að breytast og hvers vegna? Þá hefði ein setning um meðalaldur bænda eða fjölda búa sem leggjast af gefið lesandanum mælikvarða á orð hans. Útgáfan á netinu vísar á lengra viðtal og sinnir hlutverki sínu sem stutt mannlýsing, en nær ekki lengra en það.
