Þorsteinn Pálsson skrifar: Nei hreyfingin hefur ekkert plan fyrir Ísland í nýrri heimsmynd
Skoðunargrein Þorsteins Pálssonar færir skýr rök fyrir já-hlið í komandi þjóðaratkvæðagreiðslu og byggir á raunverulegri greiningu á breyttri heimsmynd í viðskiptum og vörnum. Röksemdafærslan er samhangandi en andstæðingar eru hvergi nafngreindir og lykilfullyrðingar um viðskipti og varnarsamninginn eru bornar fram án tilvísana. Höfundur felur hins vegar ekki afstöðu sína, sem er heiðarlegt.
Greinin er birt sem skoðunarefni og verður því metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Þar stendur hún ágætlega: uppbyggingin er skýr, þrír pólar heimsviðskipta eru settir fram sem forsenda og út frá henni dregnar afleiðingar fyrir Ísland. Höfundur leynir ekki hvað hann vill og les ekki hlutleysi í eigin afstöðu.
Aðfinnsluvert er hvernig andstæðingurinn er byggður upp. „Nei hreyfingin" er aldrei nafngreind, enginn talsmaður er tilgreindur og engin tilvitnun höfð eftir neinum; í staðinn er sjónarmið gagnaðilans endursagt af höfundi sjálfum og síðan hrakið. Þetta er klassísk hætta á strámanni og hefði verið auðvelt að forðast með einni beinni tilvitnun. Sama gildir um tölulega kjarnafullyrðingu greinarinnar, að ríki Evrópusambandsins eigi meiri viðskipti við lönd utan tollabandalagsins en Bandaríkin eða nokkurt annað ríki. Hún er ekki sannreynanleg innan greinarinnar sjálfrar og kallar á tilvísun, ekki síst af því að hún vegur þungt í röksemdakeðjunni. „Fyrir helgi kom í ljós" um Kanada er líka óþarflega laust í reipunum.
Einn efnislegur veikleiki til viðbótar: fullyrðingin um að varnarsamningurinn við Bandaríkin taki ekki á fjölþáttaógnum er borin fram sem staðreynd án nokkurs rökstuðnings eða tilvísunar í samningstextann, og verðskuldaði meiri útlistun þar sem hún er burðarás varnarhluta greinarinnar. Þá er skilunum milli aðildar að tollabandalagi og fullrar aðildar að sambandinu haldið óskýrum. Heiðarleg og læsileg málsvörn, en of mikið borið á borð sem lesandinn á að taka óathugað.
