Áhrifa­mat; Hvað aðild myndi þýða fyrir hinn al­menna Ís­lending

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Höfundar kynna sig sem hagsmunagæslumenn í orkugeiranum í Brussel, sem er verðmæt gagnsæisskilgreining, þótt hún veki einnig spurningu um hvort hagsmunir þeirra í „virðiskeðju endurnýjanlegrar orku" fléttist inn í greininguna á orkukaflanum. Hvað heimildanotkun varðar er greinin óvenjulega vel undirbyggð fyrir skoðanagrein: vísað er í tilteknar greinar sáttmála ESB (140. grein, 3(1)(d), 42(7), 49. og 63. grein, 107. grein), í reglugerðir (1380/2013), tilskipanir (2009/72/EB, 2019/943), úrskurð Mannréttindanefndar SÞ um kvótakerfið, gögn frá OECD, ACER og IEA, auk tilvísunar í ákveðnar tölur frá Seðlabankanum og Landsvirkjun. Þetta gerir fullyrðingar höfunda að mestu staðfestanlegar. Það sem veikir greiningu höfunda helst er ójafnvægið í niðurstöðunni. Þeir segjast skrifa fyrir „óákveðna kjósendur" en lokaniðurstaðan hallast greinilega í átt að „hreinum ávinningi" af aðild. Á meðan höfundar fjalla vel um áhættur, til dæmis írska fordæmið í sjávarútvegi og tap á sjálfstæðri peningastefnu, hafa þeir tilhneigingu til að draga úr þeim með orðum eins og „tvíeggjað sverð" um krónuna en „augaleið" um öryggisávinning ESB. Varnarmálakaflinn er veikastur í þessum efnum: fullyrðingarnar um vaxandi ógn frá Bandaríkjunum og Rússlandi eru settar fram án heimildar og rökfærslan einstefnukennd, án þess að vikið sé að takmörkunum 42(7) greinar eða þeirri staðreynd að hún hefur aldrei verið beitt í reynd. Rannsóknin sem vísað er í um 60% aukningu millilandaverslunar við upptöku evru er ónefnd, sem dregur úr sannreynanleika lykilstaðhæfingar. Á heildina litið er þetta metnaðarfull og efnisleg skoðanagrein, en hún er ekki svo hlutlaus og höfundar gefa til kynna.