Þegar menntun nýtist – lykill að næsta skrefi í verðmæta­sköpun

Sem skoðanagrein er þetta metnaðarfull og vel skipulögð framsetning á mikilvægu viðfangsefni. Höfundar teikna upp skýra röksemdakeðju: framleiðnivöxtur sé hóflegur þrátt fyrir hátt menntunarstig, og bilið milli þekkingar og verðmætasköpunar stafi af veikleikum í umgjörðinni. Þetta er skiljanlegt sjónarmið, en það er athyglisvert hversu lítið greinin styðst við tiltekin gögn. Vísað er í „greiningu BHM" og „samanburðargögn" án þess að nefna hvaða skýrslu, ár eða mælikvarða er um að ræða, til dæmis hvaða framleiðnitölur eða hvaða Norðurlandagögn er stuðst við. Þetta gerir lesandanum erfitt um vik að sannreyna kjarna málsins sjálfstætt. Annar veikleiki er einsleitt tónn röksemdafærslunnar. Greinin fjallar um „hvatkerfi sem umbunar þekkingu" og „sterkari tengsl menntakerfis og atvinnulífs" en gerir aldrei grein fyrir hvaða aðgerðir eða stefnubreytingar hún vísar til, né hvort slík viðleitni hafi áður verið reynd. Með öðrum orðum: vandinn er lýst ítarlega, en tillögurnar eru svo almennar að þær verða nær innihaldslausar. Fyrir skoðanagrein af hagfræðingum stórrar stéttarfélags samtaka mætti ætla dýpri greiningu, tilvísanir í raunverulegar tölur og skýrari stefnutillögur. Engu að síður er rökstuðningurinn samkvæmur sjálfum sér og vel skrifaður.